TO ΕΞΩΦΙΛΜΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ

Πέρα απ’ τήν αφηγηματική δεινότητά του η εξέλιξη του Ν.Ν μετατρέπει τίς δημιουργίες του σέ σημαντικά (καί) εξωφιλμικά γεγονότα.

Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στό “THE ZERO YEARS’ – Πέρα απ’ τά προφανή καί τά σημαινόμενά της ( παγκόσμια δικτατορία κ.λ.π) υπάρχει μιά διακριτική καί διεισδυτική ψυχολογική ανάλυση καί παρατήρηση.

Οπως είναι γνωστό στό τέλος του “ZERO YEARS’ αντιλαμβανόμαστε σαφώς πως λογω του αδιεξόδου καί της έλλειψης λύσεων, οι ηρωίδες επιλέγουν τήν κόλαση από τό ελεύθερο ανοιχτό κόσμο που (ομως) έχει ακυρωθεί.. Είναι μιά επιλογή καί συνειδητή καί αυτοματοποιημένη.. Οί γυναίκες καταλαμβάνονται από “ιδρυματισμό”. Καλό τό κολαστήριο γιατί τό γνωρίζουμε καί είναι προτιμότερο από έναν δήθεν ελεύθερο κόσμο πλήρως ελεγμένο τελικά καί απόλυτα ανελεύθερο. –“Αγαπώ τά δεσμά καί τό μαρτύριό μου, είναι καλλίτερα από τήν άγνωστη φρίκη του έξω.”

Τό “νουάρ” μας “μίλησε” πολλές φορές γιά ήρωες παθιασμένους μέ τά δεσμά τους, πρόσωπα που τρομάζουν από τά ελεύθερα ανοιχτά πεδία.

Ο Ν.Ν ξεπερνάει καί αυτή τή φιλμο-νουαρική σύμβαση καί φτάνει παρα πάνω γιά ν’ αγγίξει τήν υπαρξιστική φιλοσοφία (ιδίως του Καμύ)

Μιά μικροφυλακή σέ μιά τεράστια φυλακή. Οτι κι’ άν διαλέξουμε είμαστε παγιδευμένοι καί τό αίτημά μας δέν είναι νά βγούμε ΕΞΩ, αλλά ν’ απεγκλωβίσουμε το απαν, νά γκρεμίσουμε τά συνολικά συρματοπλέγματα’

Το “THE ZERO YEARS’ είναι χρονολόγιο τόυ τέλους του πολιτισμού καί τών αστικών θεσμών. Ολα ήταν ψευδαίσθηση, όλα ουτοπία καί παγίδα.

Α.Δ